Καλή επιτυχία!

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ!

ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΑΓΧΟΣ!

Ημερίδα "Μαθησιακές Δυσκολίες"

                                                                     

 

             ΕΤΑΙΡΕΙΑ  ΕΙΔΙΚΗΣ  ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ   ΕΛΛΑΔΟΣ                                     1^ο  ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΚΡΑΤΑΣ         

             ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ                                                          ΑΧΑΙΑΣ

 Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Η Εταιρεία Ειδικής Παιδαγωγικής Ελλάδας ( ΕΕΠΕ ) σε συνεργασία με το 1^ο Δημοτικό Σχολείο Ακράτας σας προσκαλούν στην Ημερίδα που συνδιοργανώνουν με θέμα:

« Μαθησιακές Δυσκολίες»

Η Ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του

          1^ο Δημοτικό Σχολείο Ακράτας στις 26 Μαΐου 2012

και ώρα 19.00΄ – 20.30΄

Εισηγητές :

Γκίκα Κωνσταντίνα, Δασκάλα, Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής – ΚΕΔΔΥ Αχαΐας

«Αξιολόγηση Μαθησιακών Δυσκολιών και Τμήματα Ένταξης»

Τομαράς Νίκος, Συγγραφέας,  Ειδικός Εκπαιδευτικός

«Παρέμβαση σε μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες στο σχολικό πλαίσιο»

Κοσμόπουλος Γιάννης, Δάσκαλος στην Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση – Γενικός Γραμματέας ΕΕΠΕ

 «Οικογένεια και Μαθησιακές Δυσκολίες»  

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΕΠΕ            Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΊΟΥ  

      Κολιάδης Εμμανουήλ                       Αργύρης Αργυρόπουλος  

      Καθηγητής ΠΤΔΕ Αθηνών                  Δάσκαλος 

Καλό Πάσχα σε όλους !

Ένα εξαιρετικό Video....

Αυτισμός. Γιατί το παιδί μου δείχνει να μη με ακούει?

Τα παιδια με αυτισμό έχουν συχνά δυσκολίες στην κατανόηση του λόγου και την επεξεργασία των ακουστικών πληροφοριών. Ακόμα και τα παιδιά με πλούσιο λεξιλόγιο μπορεί να δυσκολεύονται να κατανοήσουν όλα όσα ακούν. Αρχικά παρατηρείστε το παιδί σας. Εξετάστε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί. Πώς εξηγεί τις έννοιες, τις λεπτομέρειες, τις αποχρώσεις και το νόημα των καθημερινών συζητήσεων. Οι περισσότεροι μιλάμε αυτόματα, χωρίς να σκεφτόμαστε πόσο καλά μπορεί ένα παιδί να προσλαμβάνει τις πληροφορίες. Πρέπει να αναλογιστούμε, πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις, την ταχύτητα της ομιλίας μας και τη μη λεκτική επικοινωνία μας με το παιδί. Ως μη αυτιστικοί θεωρούμε ότι η επαφή με το βλέμμα είναι μία ένδειξη ότι ο ακροατής προσέχει. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια για τα περισσότερα παιδιά αλλά όχι για τα παιδιά με αυτισμό. Αν αναλογιστούμε πόσο πολύπλοκη για τον ακροατή είναι η διαδικασία του να κοιτά, ν' ακούει και να προσπαθεί να κατανοήσει το νόημα των λέξεων, τότε θα αντιληφθούμε ότι για ένα παιδί με αυτισμό θα ήταν πολύ ευκολότερο να επεξεργαστεί τις λέξεις, αν του επιτρέπαμε να κοιτάξει προς κάποια άλλη κατεύθυνση την ώρα που του μιλάμε. Χαρακτηριστική είναι η ερώτηση ενός αυτιστικού ενήλικα, "τελικά θέλεις να σε κοιτάω ή να καταλαβαίνω αυτά που λες?" Επιτρέψτε στο παιδί σας να ακολουθήσει την ενστικτώδη τάση του να κοιτάει μακριά όταν ακούει, γιατί απλά αυτό του συμβαίνει αυθόρμητα. Για να γίνεστε πιο εύκολα κατανοητοί χρησιμοποιείστε συγκεκριμένες λέξεις με κυριολεκτικό νόημα και μικρής έκτασης προτάσεις. Μιλήστε ήρεμα με σταθερό τόνο φωνής. Πολύ συναίσθημα στη φωνή σας μπορεί να προκαλέσει διάσπαση και σύγχιση. Μιλάτε πιό αργά αν έχετε την τάση να μιλάτε γρήγορα. Να θυμάστε να σταματάτε και να περιμένετε σιωπηλά πριν την απάντηση. Μην επαναλαμβάνετε μέχρι να απαντήσει το παιδί. Πιθανότατα, σας έχει ακούσει και απλά χρειάζεται το χρόνο του. Η παύση αυτή μπορεί να φαίνεται ατελείωτη για εσάς αλλά για το παιδί σας δεν είναι. Κλείνοντας, αξίζει να αναφέρω τα λόγια του John Engle ενός αυτιστικού ενήλικα που περιέγραψε πώς αντιλήφθηκε τη συνομιλία του με ένα συνάδελφο : "Ήταν απλά ένας άνθρωπος που έκανε θόρυβο....".


Διαβάστε περισσότερα : "Τί σημαίνει για μένα"

Tips για αποτελεσματικότερη διδασκαλία σε παιδιά με ΔΕΠ-Υ

• Τοποθετήστε το μαθητή κοντά στην έδρα, ώστε να έχετε καλύτερη επαφή. 
• Φροντίστε να βρίσκεται μακριά από το διάδρομο ή τα παράθυρα, ώστε να μην αποσπάται από θορύβους και ομιλίες. 
• Βάλτε δίπλα του έναν ήσυχο και καλό μαθητή και όχι το "πειραχτήρι" της τάξης.
• Σπάστε τα μεγάλα ζητούμενα σε μικρότερα. Τεμαχίστε δηλαδή τις εργασίες σε μέρη που θα μπορεί να θυμηθεί και να επεξεργαστεί. 
• Φροντίστε να μετακινείστε στο χώρο, πηγαίνοντας συχνά προς το μέρος του, παρέχοντάς του κάποια βοήθεια ή επιβράβευση την ώρα που δουλεύει πάνω σε κάποια εργασία. 
• Χρησιμοποιήστε ομαδοσυνεργατική μέθοδο για κάποιες εργασίες. Η συνεργασία με τους συμμαθητές του θα του φανεί πιο ενδιφέρουσα από την ατομική δουλειά και θα τον δεσμεύσει στο να την ολοκληρώσει σωστά και στην ώρα της.
• Δώστε του συγκεκριμένο χρόνο για κάθε εργασία, υπενθυμίζοντάς του κατά διαστήματα πόσο χρόνο έχει. Έτσι δεν θ αφήνει τα λεπτά να περνούν άσκοπα "χαζεύοντας". 
• Αφού ολοκληρώσετε τις οδηγίες για μια άσκηση, ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει την άσκηση δυνατά, "για να την καταλάβουν όλοι". Ουσιαστικά, έτσι θα την καταλάβει καλύτερα ο ίδιος.
• Χρησιμοποιήστε χρωματιστή κιμωλία για τα κύρια σημεία των όσων γράφετε στον πίνακα.
• Ρυθμίστε τον τόνο της φωνής σας έτσι ώστε να δίδεται έμφαση στα σημεία που απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή.
• Σιγουρευτείτε ότι το παιδί με ΔΕΠ-Υ έχει βλεμματική επαφή μαζί σας. Διατηρήστε την κοιτώντας  το συχνά, τονίζοντας στο ύφος σας ότι λέτε κάτι σημαντικό.
• Χρησιμοποιήστε οπτικοακουστικά μέσα και παιχνίδια ρόλων. Η εμπειρική μάθηση είναι πολύ πιο αποδοτική στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ. 
• Δεσμεύστε το παιδί να συμμετέχει, κάνοντάς του συχνά, απλές, σύντομες ερωτήσεις. Το να συμμετέχει, θα του κρατήσει την προσοχή και θα του τονώσει την αυτοπεποίθηση.
• Φροντίστε στο θρανίο του να έχει τα απολύτως απαραίτητα. Ακόμα και ένας αχρείαστος χάρακας μπορεί ν' αποτελέσει λόγο διάσπασης.
• Για να μην ξεχνάει τί έμαθε στη διάρκεια της μέρας και τί έχει να διαβάσει, δημιουργήστε ένα σύστημα με 2 λίστες από "τα πράγματα που έκανε" και "τί έχει για το σπίτι". Με αυτό τον τρόπο θα έχει πάντα ένα σημείο αναφοράς σε περίπτωση που ξεχνάει τις εργασίες του.

Ας μιλήσουμε για την απώλεια...

Πολλοί γονείς θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό να εξηγήσουν στο παιδί τους πώς γεννιέται  ο άνθρωπος, αλλά εντελώς απαγορευτικό να συζητήσουν μαζί του για το θάνατο. Εν γένει, θεωρούμε το θάνατο ένα θέμα μακάβριο και ασυμβίβαστο με την παιδική ηλικία. Ακόμα και στα παραμύθια, κανείς ή τουλάχιστον κανείς "καλός" δεν πεθαίνει. Η Χιονάτη ζωντανεύει απ' το φιλί του πρίγκιπα, οι υπερήρωες είναι αήττητοι και έτσι ζουν καλά κ εμείς καλύτερα... Ο κόσμος όμως που ζούμε δεν είναι παραμύθι και ο θάνατος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Δε μπορούμε λοιπόν να απομονώσουμε τα παιδιά μας από κάτι τόσο φυσικό, ιδιαίτερα όταν αφορά ένα αγαπημένο πρόσωπο. Όταν σιωπούμε, ωθούμε το παιδί σε μία συναισθηματική εξορία. Το αποκλείουμε από μία υπόθεση που το αφορά άμεσα, καθώς επηρεάζει την ιστορία και την πορεία της ζωής του. Του δίνουμε το μήνυμα, ότι δεν το θεωρούμε ικανό να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής, ούτε και άξιο να τα βγάλει πέρα. Αυτή η συναισθηματική εξορία είναι συχνά πιο τραυματική από τον ίδιο το θάνατο. Οι έρευνες συγκλίνουν στο γεγονός ότι, όταν τα παιδιά ενημερώνονται για μια επικείμενη απώλεια αλλά και όταν συμμετέχουν στη φροντίδα του αγαπημένου τους προσώπου πριν το θάνατο, αποθηκεύουν πολύτιμες αναμνήσεις και βιώνουν μία απόλυτα φυσιολογική διαδικασία "προπαρασκευαστικού" θρήνου, ώστε να δεχθούν την απώλεια και να προσαρμοστούν σε αυτή. Τα παιδιά δεν ξεχνούν. Ούτε και θέλουν να ξεχάσουν κάποιον που αγάπησαν και με τον οποίο μοιράστηκαν κομμάτια της ζωής τους. Γι αυτό τον λόγο, όταν σε μία απώλεια προσποιηθούμε ότι τίποτα το σοβαρό δεν συνέβη και απωθήσουμε το θρήνο, οι επιπτώσεις της απώθησης είναι ιδιαίτερα αρνητικές, τόσο μεσοπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα καθώς δυσκολεύουν την προσαρμογή τόσο στη συγκεκριμένη απώλεια όσο και σε άλλες απώλειες  της ζωής. 

Όταν λοιπόν μιλάμε στα παιδιά μας για το θάνατο είναι σαν να μιλάμε για την ίδια τη ζωή. Τους μαθαίνουμε να αποσαφηνίζουν τις αξίες και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Ο πόνος που μπορεί να βιώνουν όταν χάνουν ένα αγαπημένο τους πρόσωπο, είναι το τίμημα που πληρώνουν επειδή έχουν αγαπήσει. Και μόνο όταν αγαπούν είναι η ζωή τους πλούσια και γεμάτη.